Trouw aan jezelf

‘Trouw aan jezelf
Wees trouw aan jezelf.
Verloochen jezelf niet.
Stel jezelf de vraag: is dit wat ik wil?
Maak een oprechte start.
Praat en deel je gevoelens.
Laat het verleden en groei samen.
Zonder ruis van buitenaf.
Ervaar geluk met en niet los van elkaar.
Verspil geen seconde meer van je kostbare leven
En geniet volop in het nu.’
Uit: Zuiver Hart

Gedicht

Dit gedicht dateerde ik tijdens het schrijven van het manuscript voor mijn boek Zuiver Hart op 13 juni 2013. Twee jaar nadat ik de diagnose borstkanker te horen kreeg. Eigenlijk had ik het gedicht jaren ervoor, in 2008 om precies te zijn, voor iemand anders geschreven, die op dat moment liefdesverdriet had. Ik wilde haar met deze woorden troost en steun bieden. In feite schreef ik het gedicht niet voor haar, maar voor mezelf. Al dacht ik toen geen last van ‘ludduvuddu’te hebben. Niets is minder waar, achteraf gezien. Ik heb het nodig dingen op te schrijven en na te lezen. Dan hardop uit te spreken om de betekenis te voelen en te ervaren. Vervolgens in alle rust te laten beklijven. En te borgen voor mezelf.

Nu 11 jaar later nadat ik het gedicht voor het eerst op papier zette, lees ik het opnieuw. En besef dat ik me nog steeds laat afleiden door mijn patronen, overlevingsmechanismen en triggers in plaats van mijn leven te leiden zoals het komt. Dankzij vele cursussen en opleidingen weet ik me wel steeds sneller te hervatten op een manier, die beter bij mij past. Toch blijft het telkens een fikse uitdaging naar mezelf terug te keren. En mijn ingezette koers voort te zetten. Al dan niet met de dankbare hulp in de rug van dierbaren om me heen.

Wat ik hier schrijf, is feitelijk aan mezelf gericht en kan ook anderen de nodige steun geven. Daarom besluit ik dat wat er nu in mij gaande is, op te schrijven en te delen. Met in mijn gedachten de focus gericht op een willekeurige ander. Hoe zou ik een ander hierin kunnen ondersteunen? Een ander kan ik veel makkelijker dingen aanreiken of ergens op wijzen dan wanneer het op mezelf aankomt. Dat gaat me beduidend minder goed af. Iets met blinde vlekken of zoiets. Door iets voor of aan een ander te schrijven, zet ik mezelf een spiegel voor. Door mijn verhaal te delen zet ik anderen mogelijk een spiegel voor als dat liefdevolle duwtje in de rug. Net als eenieder met wie je een relatie hebt (gehad), een spiegel is (geweest) voor datgene wat er op dat moment binnenin jou afspeelt of heeft afgespeeld.

Als liefde pijn doet

Liefde kan pijn doen en dat doet het nu bij mij. Als liefde pijn doet, slaat mijn hoogst irritante overlevingsmechanisme direct aan. Om me te beschermen. Logisch, want dat is zijn allerbelangrijkste taak. Wat het al zolang voor me heeft gedaan en nog steeds. Sinds kinderheugenis. Door die ene ingrijpende gebeurtenis of nog schrijnender, meerdere in mijn vroegste kindertijd. Iets dat bij mij doodsangst, onveiligheid, pijn, verdriet of paniek veroorzaakte. Waarvan ik compleet blokkeerde en niet meer wist wat te doen. Mijn overlevingsmechanisme doet nog steeds wat het denkt te moeten doen: als liefde pijn doet er zo snel mogelijk vanaf zien te komen. Alleen helpt het me op deze manier niet meer. Eerder saboteert het me te zijn wie en hoe ik wil zijn. Nu heb ik een overlevingsmechanisme dat al bij een zuchtje tegenwind aangaat. Beschadigd door blootstelling aan veelvuldige, traumatische gebeurtenissen.

Desondanks maak ik zo goed en zo kwaad als het gaat iedere dag een weloverwogen, bewuste keuze. Althans, dat is mijn oprechte intentie en ik geef toe dat het me niet altijd even gemakkelijk afgaat en ik soms onbewust een andere afslag kies. Om gaandeweg toch weer terug te keren op weg richting Rome. Met vallen en opstaan leer ook ik nog steeds. En wil dat voortzetten. Al is mijn hart meerdere malen gebroken geweest, ik heb een rotsvast geloof dat het uiteindelijk goedkomt. Hoe dan ook. En zoals altijd. Als het betekent dat ik alleen zal doorgaan, is dat wat er dan nodig is voor mij. En net als bij gember groeit er in mijn hart een nieuw, fris en gezond nieuw stukje aan.

Yes, I know, I am a romantic sucker’. Ik ben ervan overtuigd dat ik mijn liefde mag blijven delen met mensen, die ik innig liefheb. In elke vorm, die mij past. Ja, liefde doet pijn, maar het is het mooiste dat er is, omdat het mensen met elkaar verbindt.

Pijn

Pijn zowel geestelijk als fysiek is niet fijn en niemand wil pijn voelen. Ik wil eerlijk en oprecht zijn naar mezelf voor een ander. Daarmee laat ik een ander de ruimte eerlijk te zijn naar zichzelf voor mij. Door erbij stil te staan en er doorheen te gaan, kom ik juist verder. En doorbreek ik mijn patronen ontstaan vanuit het ouderlijk huis in mijn prille jeugd. Op deze manier kan ik een koers uitzetten waar ik naartoe wil gaan. Richting bepalen geeft me duidelijkheid, houvast en overzicht. Voor mezelf als ook naar anderen toe.

Ik weet dat pijn een functie heeft en het me persoonlijk doet groeien. Zou graag willen dat ik het kon overslaan. Voor mij is het ultiem haalbare samengroeien met iemand, die je liefhebt en dit vraagt van beiden de bereidwilligheid ook pijn te durven ervaren. Jezelf kwetsbaar naar de ander toe op te stellen en vervolgens de draad op te pakken. En in alle openheid en duidelijkheid te communiceren welke kant samen op te gaan. Leren hoe je het beste tot je recht komt en alle rust en ruimte daartoe krijgt. Door het proces vooral niet te ontwijken. Of op voorhand alle opties dicht te gooien. In plaats daarvan een open vizier te houden voor wat er mogelijk is.

Ik geloof oprecht erin dat het onmogelijk mogelijk is. Dit heb ik vaak genoeg in mijn leven laten zien en blijf dit principe voortzetten. ‘Alles is mogelijk voor wie gelooft’, zegt auteur Robert H. Schuller. In zijn boek schrijft hij over vier bekrachtigingen, die je in staat stellen je leven een andere wending te geven. ‘Een bekrachtiging is een verklaring in het heden dat de hoop in uw hart in feite al werkelijkheid is’, aldus Schuller.

Overlevingsmechanisme

Zoals gezegd, als mijn overlevingsmechanisme aanwakkert, schiet ik gelijk in de oplossing. Of het nou de meest handige, slimme of doordachte is, dat doet er op dat moment niet toe. Het licht gaat uit in het rationele gedeelte van mijn brein. En viert het irrationele deel er hoogtij. Ik lijk overmand en geen keuze te hebben. Of toch wel? Want gelijktijdig beide hersenhelften aan de praat te krijgen, is onmogelijk. Het is óf het een ófhet andere zoals bij computerbesturingssystemen. Óf Apple. Óf Android. Hoe krijg ik het in godsnaam voor elkaar weer normaal, in balans en volwassen door het leven te gaan? Zoals het nu gaat, gaat het niet. Doordat ik pijn voel, vraag ik me af hoe ik ervan afkom. En graag rap een beetje. Hoelang laat ik nog mijn leven door mijn overlevingsmechanisme leiden? Gelaten blijven toezien hoe het me hindert te komen tot waar ik wil zijn? Bij wie ik werkelijk ben en vrij toegang heb tot mijn potentieel? Wil ik daar komen, dan is het eerste dat me te doen staat, mijn overlevingsmechanisme los te laten. Hoe dan?

Keuze

Door simpelweg te kiezen. Een keuze te maken. ‘No matter what’, ik maak sowieso een keuze. Achteraf kan het best meevallen. Ongeacht of het nou goed of fout is. Ook al denk ik in eerste instantie dat het niet de juiste is. Op dat moment is het de keuze, die mij verder helpt. Op elk moment van de dag kan ik besluiten dit te doen. Iedere dag weer. Elke seconde telt in dit leven weet ik uit ervaring. Ik heb altijd een keuze vandaag nog opnieuw te beginnen om mijn leven ten volle te leven. En die keuze kan en mag ik te allen tijde wijzigen. Om voor mij de best haalbare keuze te kunnen maken, heb ik wel tijd en (speel)ruimte nodig stil te staan en na te denken. Ook om mezelf te kunnen horen, dingen te kunnen overzien en te overdenken.

Wat wil ik niet en wat wel? Wat wil ik voor de komende tijd en voor straks? Wil ik in pijn blijven of kan het ook anders? Wil ik mijn emoties, kwetsbaarheid en dus mezelf laten zien? Wil ik spiritualiteit en intimiteit? Wil ik communicatie met diepgang en verbinding? Wil ik wel uit mijn comfort zone stappen? Wat heb ik nodig en hoe kan ik dit verkrijgen? Ik weet dat hoe specifieker ik een keuze maak, hoe makkelijker het universum mij datgene geeft wat ik op een bepaald moment nodig heb. Dat maak ik keer op keer wonderlijk mee. Zelfs als iets intens pijn doet zoals op het moment, dan besef ik steeds beter dat dingen makkelijk mogen gaan en helemaal niet gecompliceerd hoeven te zijn. Of te worden gemaakt. Het is een keuze, die alleen ikzelf in de hand heb en dus feitelijk mezelf aandoe. Zoals Einstein het zegt: ‘Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg’.

Maak ik de keuze voor groei of houd ik vast aan stagnatie of stilstand? In welke kwesties heb ik het universum om hulp gevraagd? En wat heb ik toen gekregen? De keuze, die ik van tevoren had gemaakt! Ik maak nu de keuze aan mijn eigen principe: ‘Vrij zijn in verbondenheid. Verbonden zijn in vrijheid’eer te doen. Als ook de keuze niet langer mijn onvolkomenheden te bestrijden en in plaats daarvan ze te omarmen. Zoals in Leonard Cohen’s Anthem:

‘Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack in everything
That’s how the light gets in’.

Na de volledige tekst van deze lofzang te hebben gelezen, snap ik precies waarom er onlangs een prachtige, witte tortelduif op mijn balkon verscheen. Waarom er spontaan een liedje op de radio kwam. Mijn allereerste grammofoonplaat: ‘You can ring my bell’van Anita Ward. Of waarom vanmorgen de volgende quote op mijn mobiel verscheen: ‘Accepteer jezelf. Je bent goed genoeg’. En waarom bepaalde boeken, zoals vandaag die van Schuller, op mijn pad komen. Zo ook onlangs het boek: ‘De honderdjarige man, die uit het raam klom en verdween’van Jonas Jonasson. Waardoor ik weer ongegeneerd kan lachen. Weer plezier in mijn leven kan toelaten. Weer een feest van mijn leven kan maken. En ik elke dag weer opnieuw een keuze heb. Omdat ik in 2012 toch de kans kreeg weer verder te leven. Het is aan mij om het maken van een keuze telkens met beide handen aan te pakken.

Enjoy life to the fullest, make the best of it and let bygones, be bygones’.

Met liefdevolle groet,

Ilona

 

Zuiver Hart is hier verkrijgbaar als e-book of in paperbackversie bij bol.com.